De klederdrachten ontwikkelden zich in de 19e eeuw, een periode van relatieve welvaart op het Zeeuwse platteland. De materialen, zoals het goud, de koralen en de fijne kant, waren erg duur, waardoor de klederdracht een manier was om rijkdom en status te tonen. Deze kwam uit Noord-Beveland. Maar vrouwen zijn door de eeuwen heen belangrijke intuïtieve mensen geweest, niet alleen om op te tuigen als een kerstboom.
De symbolen van een gedeeld verleden in Zeeland worden nog altijd levendig bewaard. Met deze symbolen bedoel ik de klederdrachten: zichtbare uitingen van een rijk verleden. Veel streekdrachten ontstonden uit de burgermode van steden en bleven op het platteland langer behouden, waardoor oude kledingvormen bewaard zijn gebleven.
Klederdrachten zijn tastbare herinneringen aan onze geschiedenis, identiteit en tradities. Vroeger liet kleding direct zien waar iemand vandaan kwam en vaak ook wat iemands geloof of burgerlijke staat was. Daarnaast vertellen de stoffen, technieken en ambachten veel over het dagelijks leven van toen.
Misschien is juist door de dertig jaar die ik in Amerika heb gewoond het verlangen ontstaan naar een gedeelde symboliek: iets wat wij als Zeeuwen begrijpen zonder woorden.
